Deze vragen wierp politiek wetenschapper en historicus dr. Matthias Küntzel op tijdens de conferentie “Contemporary Antisemitism Haifa”, die van 7 tot 9 juli 2026 in de Israëlische universiteitsstad plaatsvond.

Meer dan duizend dagen na het weerzinwekkende bloedbad dat de Palestijnse terreurorganisatie op 7 oktober 2023 op Israëlisch grondgebied aanrichtte, staan nog vele vragen open, merkt de auteur van het zeer aanbevelenswaardige boek Nazis und der Nahe Osten op. Juist de samenhang tussen de geweldsorgie van 7 oktober en de islam houdt Küntzel bezig. Hij voegt daar een derde vraag aan toe: hoe hebben de belangrijkste religieuze centra van de islam “op dit antisemitische exces” gereageerd?

Deze vragen worden zelden gesteld, aldus de Duitse wetenschapper. Er bestaan ook nog geen serieuze onderzoeken naar. En onderbouwde antwoorden dragen een bijzonder gewicht. Per slot van rekening neemt de islam met intussen twee miljard aanhangers de tweede plaats in bij de wereldreligies. Daarbij komt nog dat de islam het snelst groeit.

Vernietiging van Israël is Allahs wil

Eerst behandelt Küntzel de religieuze componenten van 7 oktober. Hij verwijst naar een gesprek dat de historicus Gideon Kressel eens voerde in Israël met een groep Arabieren. Tijdens het ontbijt legden de laatsten hem “op een rustige en vriendelijke wijze” uit dat Israël spoedig zou ophouden te bestaan. De reden? “De wil van Allah.” Niets kan dat veranderen.

Die religieuze zekerheid van de eindoverwinning in het permanente conflict met de Joodse staat behoort tot de kenmerken van het islamisme, benadrukt Küntzel. Allah heeft de vernietiging van Israël voorzien. Israël zal dus vernietigd worden. Deze overtuiging “manifesteerde zich ook bij de aanval van 7 oktober in de vorm van juichkreten en versterkte de terreur tegen de Joden”.

Op de avond van 6 oktober verdeelden de leiders van Hamas flyers met de tekst “Stel je vertrouwen op Allah”. En: “Verlaat je op Hem en laat de roep Allahu Akbar de kronende roem zijn”.

Het rapport van de Britse parlementaire commissie over 7 oktober, tweede editie van maart 2026, baseert zich mede op in beslag genomen documenten van Hamasstrijders. Die “toonden aan hoe de leiding de strijders ter plekke aanwees zich als barbaren te gedragen tegenover de Joden, zowel soldaten als burgers, en deze handelingen daarmee rechtvaardigden dat ze in de naam van de islam uitgevoerd werden”.

Een evident bewijs van deze religieuze bloeddorst leverde ook de handgeschreven notitie die in de zak van een commandant van de militaire vleugel van Hamas werd teruggevonden. Daarin riep hij zijn strijders op zoveel Joden als maar mogelijk was te doden, ze te onthoofden en hun hart en lever eruit te rukken voor de islam.

Ook bij Yahya Sinwar, het brein en de leider van het bloedbad, stond het religieuze motief centraal. Hij geloofde aan de beloftes van het paradijs waarvan de Koran spreekt. Hij geloofde dat de massamoord op de Joden een voorwaarde voor de verlossing van de wereld zou zijn en was bereid hiervoor zichzelf en het leven van tienduizenden moslims op te offeren. Voor Sinwar schoten de gelovige moslims eigenlijk niet Joden dood, maar Allah zelf.

“Hier verklaren deze waanzinnigen Allah tot de eigenlijke dader of maken zij zichzelf God. Hoe dan ook geldt voor hen het afslachten van Joden als een vorm van religieuze dienst; vandaar de enthousiaste stemming op 7 oktober en de voortdurende uitroepen van Allahu Akbar.”

— Matthias Küntzel

Reactie islamitische autoriteiten op 7 oktober

Deze onmiskenbare religieuze legitimatie van de ontketende barbarij van Hamas op 7 oktober doet logisch genoeg de vraag rijzen: hoe reageerden de gevestigde islamitische leerinstellingen daarop? Daarbij springt als eerste de veruit belangrijkste in het oog, de Al-Azhar-Universiteit in Caïro, waar meer dan 500.000 studenten staan ingeschreven.

Welnu, slechts luttele uren na het begin van de overval van Hamas op de Joodse staat, dus op die inktzwarte 7 oktober zelf, publiceerde Al-Azhar een officiële verklaring:

“Al-Azhar brengt met de grootste trots hulde aan het verzet van het trotse Palestijnse volk, dat ons met geest en geloof vervuld heeft.”

Op 18 oktober ging Al-Azhar nog een stap verder en verklaarde in een fatwa — een gezaghebbend advies op basis van islamitisch recht — dat “zionistische burgers in de bezette gebieden de aanduiding van ‘burgers’ niet verdienen”. Let wel, ook het kernland Israël behoort in de visie van Al-Azhar tot de ‘bezette gebieden’. Met andere woorden, zo concludeert Küntzel: “Alle Israëli’s mogen gedood worden.”

Met deze fatwa heeft de bekendste universiteit van de soennitische islam de gijzelingen en de moorden en daarmee ook de verbrandingen, verminkingen, verkrachtingen en folteringen, waarvan men intussen wist, gelegitimeerd, oordeelt de expert scherp én volkomen terecht.

“Een betekenisvol keerpunt binnen de wereld van de islam.”

Tot dan toe distantieerde Al-Azhar zich immers veeleer van religieus extremisme en legde het zich meer op een “gematigder” imago toe. Opmerkelijk genoeg hebben de westerse media deze alarmerende gang van zaken zo goed als volledig genegeerd.

Naast Al-Azhar ontving Hamas naar verwachting ook de volledige sympathie en steun van radicale islamisten, groeperingen uit het netwerk van de moslimbroeders. Zij wensen niets liever dan het uitwissen van de hele Joodse staat. In het bloedbad van Hamas zagen zij het begin van een beslissende islamitische veldslag om Palestina. Hun jihadisme legden zij vast in een officiële verklaring en een fatwa. Beide documenten ademen geheel de demonische geest van Hamas.

Ten slotte kwamen op 27 juni 2025 honderden islamitische geleerden in Istanbul bijeen om een charta uit te vaardigen. Dat handvest droeg de titel: “Charta van de theologen van de islamitische natie over de Al-Aqsa-vloed en zijn uitwerkingen.” De Al-Aqsa-vloed staat voor de massamoord van Hamas.

Deze charta, zo beklemtoont Küntzel, is een omvattend religieus manifest. Afkomstig van meer dan 500 geestelijken en 39 islamitische organisaties. Doel van het document is de slachting van 7 oktober religieus te rechtvaardigen. De charta verdedigt Hamas in het bijzonder tegen de vaak geuite kritiek dat de terreurorganisatie met haar offensief van 7 oktober willens en wetens de dood van talloze moslims in Gaza heeft ingecalculeerd.

“De hoge prijs, die de mensen in Gaza tijdens de operatie betaald hebben, is geen reden tot spijt of vertwijfeling. Hij is een getuigenis van een waar geloof en zelfopoffering. Hun loon ligt bij Allah.”

De cynische bevestiging van de koers van Hamas-leider Sinwar, tekent Küntzel aan, die dezelfde argumentatie hanteerde, zonder overigens daarover de inwoners van Gaza te raadplegen.

Identiek redeneerde de vroegere president van de Islamitische Republiek Iran, wijlen Rafsanjani. Met één atoombom kon Israël compleet van de aardbodem worden weggevaagd, terwijl de Israëlische tegenaanval “slechts schade zou aanrichten bij de islamitische wereld”: enkele honderdduizenden “martelaars van het ware geloof”. Ook voor Rafsanjani was deze prijs aan mensenlevens blijkbaar niet te hoog.

Het valt westerlingen bijzonder zwaar zulke monsterlijke ideeën serieus te nemen, schrijft de geleerde analist uit Hamburg. Exact het bloedbad van Hamas geeft de bittere noodzaak aan dat wel te doen. De humanitaire catastrofe in Gaza levert het ultieme bewijs.

Moslimstemmen tegen Hamas

Waren of zijn er dan geen moslimstemmen tegen de religieus gemotiveerde bloeddorst van Hamas? Vanzelfsprekend, repliceert Matthias Küntzel. Naast de talloze individuele moslims uit diverse landen — “overigens vonden deze moslims weinig gehoor in de westerse media” — noemt hij twee instellingen: de Global Imams Council (GIC) en de Ahmadiyya-beweging. De GIC zegt te spreken voor bijna 1500 imams. De Ahmadiyya-beweging kan bogen op 15 miljoen aanhangers wereldwijd.

De GIC heeft zich aangesloten bij de IHRA-definitie van antisemitisme. Deze definitie benoemt heel duidelijk Jodenhaat die zich voordoet onder “kritiek op Israël”. De beoefenaars van deze “kritiek” pogen natuurlijk de IHRA-definitie naar vermogen “controversieel” te verklaren.

In elk geval is het opmerkelijk dat zo’n grote groep van georganiseerde moslimgeestelijken deze definitie hanteert. De mainstream media melden dat niet, evenmin de scherpe kritiek van de GIC op de terreuroperatie van Hamas van 7 oktober 2023:

“Wij staan aan de zijde van het Joodse volk in zijn strijd tegen het islamistische terrorisme van Hamas.”

De Ahmadiyya-beweging kritiseerde de slachting van 7 oktober als “volledig in tegenspraak met de leer van de islam en moet derhalve veroordeeld worden”.

Behalve deze beweging en de genoemde GIC heeft Matthias Küntzel geen weet van andere moslimorganisaties die zich zonder voorbehoud van de aanval van Hamas distantieerden.

“De hoofdstroom in de islam, zoals die bijvoorbeeld door Saoedi-Arabië wordt gerepresenteerd, nam minder afstand van Hamas dan van Israël, terwijl de islamisten — met steun van Erdogans Turkije en Qatar — de terreur van 7 oktober vierden en diens voortzetting aankondigden.”

Een ontwikkeling die niet alleen de moslimwereld, maar ook die van de niet-moslims “wezenlijk meer zorgen” moet baren dan tot nu het geval is, maant Matthias Küntzel.