Tweehonderdvijfendertig oud-bewindspersonen, oud-ambassadeurs en oud-diplomaten hebben premier Rob Jetten een nogal emotionele brief gestuurd waarin ze zogenaamd zakelijk aandringen op een wapenembargo, opschorting van het associatieverdrag, onderzoek naar mogelijke Israëlische misdrijven en sancties tegen kolonisten.

In deze tijd is er meer dan ooit sprake van het syndroom van Dries van Agt, waarbij mensen — onder wie herboren oud-bewindslieden — via publieke besmetting de vredesdroom verlaten door een nachtmerrie te omarmen en zo luid een alternatieve, dystopische werkelijkheid gaan promoten waarin nog maar één misdadiger bestaat en geen zicht meer is op uitkomsten die van algemeen belang zijn en passen in een ethiek zonder kleur te bekennen.

Het is op papier een indrukwekkende lijst namen, gedragen door een weinig indrukwekkende redenering. De brief verdient meer weerwoord dan het gewicht van de handtekeningen op het eerste gezicht suggereert. Omdat uitvoering van de brief een capitulatie betekent van Israël.

Een volledig wapenembargo tegen een land dat zich in een meerfrontenoorlog bevindt, met Hamas, met Hezbollah, met Iran dat de vernietiging van Israël als staatsdoctrine voert, betekent namelijk in de praktijk dat Israël een staat zonder wapens wordt tegenover vijanden die niet het beleid maar zijn bestaan willen beëindigen en geen partij meer is die vanuit kracht onderhandelt, maar een partij die wacht op vernietiging.

De brief zwaait met internationaal recht, maar wie de verhouding tussen 16 miljoen Joden en 2 miljard moslims, tussen één Joodse staat en zevenenvijftig islamitische staten, in een brief over evenwicht volledig onbenoemd laat, bedrijft geen juridische analyse maar heeft politieke intenties waarbij Israël moet worden hervormd tot Palestina: de 58ste moslimstaat en waarschijnlijk onder dictatoriale leiding van Hamas.

Wat ook ontbreekt, is elke context die het beeld zou compliceren. Er staat geen woord in over het excessieve onbeschrijfelijke monsterlijke geweld van Hamas op 7 oktober. Hetgeen de aanleiding was voor het ontmantelen van de terroristen door de staat Israël.

Ook geen woord over Hamas als terroristische organisatie en de doelen die zij heeft, geen woord over het gebruik van gijzelaars, en geen woord over de tienduizenden strijders die zich bij het begin van deze oorlog tussen de burgerbevolking van een van de dichtstbevolkte gebieden ter wereld verschansten, een tactiek die vrijwel onvermijdelijk burgerslachtoffers oplevert, ongeacht wie uiteindelijk vuurt. Dat is de vergeten realiteit van de nobele ondertekenaars van deze brief.

Stedelijke oorlogvoering tegen een guerrillamacht die zelf geen onderscheid maakt tussen militair en burger kent nooit een schone uitkomst, en wie dat weet en toch alleen de ene partij aanspreekt op de gevolgen, kiest daarmee één kant terwijl hij doet alsof hij vrede zoekt.

Er is ook geen zin te vinden over de historische en politieke context sinds het legaal oprichten van de staat Israël in 1948.

Alle oorlogen tegen Israël die zijn gevoerd, de terroristische aanslagen door zogenaamde vrijheidsstrijders die alleen uit zijn op de vernietiging van Israël en zelfs op het laten verdwijnen van Joden, terug naar de zee.

Het is steeds weer de historische werkelijkheid van de abjecte combinatie van antizionisme en antisemitisme.

En het lijkt er sterk op dat ook deze ondertekenaars niet willen weten dat ze door de brief — hopelijk alleen maar ongewilde — collaborateurs zijn met terroristen die uit zijn op vernietiging.

Dat brengt me bij vragen die de ondertekenaars zichzelf blijkbaar nooit hebben gesteld.

De brief bepleit bovendien een tweestatenoplossing zonder ook maar te proberen de cruciale veiligheidsvraag te beantwoorden die daarbij onvermijdelijk hoort.

Wie die vragen overslaat, laat precies het punt liggen waar de hele oplossing op staat of valt.

Ook praktisch houdt de brief weinig stand, want een pleidooi dat de wereld wil verbeteren, moet op zijn minst de eigen positie kunnen dragen.

Nederland verliest, door de banden te verbreken die het nu wordt aangeraden te verbreken, juist het laatste restje invloed dat het op Israël heeft, aangezien bemiddelen zonder gesprekspartner niet bestaat.

Het associatieverdrag opschorten en Israëlische staatsobligaties mijden schaadt vooral Nederlandse belangen, zonder dat het Israëlisch beleid daadwerkelijk verandert.

Een wapenembargo raakt via de toeleveringsketens van materiaal ook de relatie met de Verenigde Staten, een bondgenoot die Nederland zich moeilijk kan permitteren te verliezen, en een toch al verdeeld minderheidskabinet van buitenaf extra onder druk zetten is precies het soort verantwoordelijkheidsloosheid dat alleen mensen zonder ambt zich kunnen veroorloven. In hun stoel proberen ze misschien nog even een absurde nieuwe balans te vinden in hun leven.

Want dat patroon valt op onder de namen: velen voerden tijdens hun eigen actieve loopbaan een gematigd en pragmatisch Israël-beleid, en eisen nu, buiten bereik van de gevolgen, juist het radicale alternatief.

Tot slot een vraag die de ondertekenaars nooit stellen maar wel zouden moeten: wonen mensen liever in Israël dan in Gaza onder Hamas, en wat te denken van Iran, Afghanistan, Somalië of noem maar op.

De ondertekenaars staan niet op tegen onderdrukkende regimes, ze geven geen wegen voor vrede en ze laten zien dat de huidige tijd antizionisme tot normaal heeft gemaakt.

Los van alle kritiek — die je kunt en mag, misschien wel moet hebben — op het huidige kabinet en de premier van Israël, op de opkomst van ultraconservatieven die een dreiging zijn voor de democratie in Israël en bijvoorbeeld de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever is deze brief een eenzijdige ontsporing van mensen die macht hadden en nu de realiteit onder druk van de maatschappelijke opinie en radicale demonstranten hebben verloren.

Deze brief is in het beste geval naïef, en in het slechtste geval eenzijdig winkelen naar bewijs, verpakt als moreel principe: een vorm van antizionisme dat zich voordoet als internationaal recht, zonder enig oog voor geschiedenis, context, of een reëel uitzicht op vragen om vrede voor allen te brengen en ook een einde te maken aan de vele echte bezettingen in het Midden-Oosten en daarbuiten. De disproporsionele focus is misschien wel een politieke misdaad.

De massale mobilisatie van ex-politici, activisten, huidige politici, journalisten, opiniemakers, ambtenaren en bezorgde burgers tegen Hamas, Hezbollah, Iran, de Taliban, Houthi's, Somalië en noem maar op blijft uit.

Israël bekritiseren en als staat ontmantelen is de missie zonder oog te hebben voor de onvrijheden, de bezettingen, de misdaden tegen de menselijkheid en het terrorisme van nogal wat fundamentalistische staten en groeperingen. Het is goedkope propaganda en geeft geen zicht op een vreedzame toekomst voor volken in het Midden-Oosten.