Via de sociale media leeft Janny Bloemendal intens mee met de ononderbroken overlevingsstrijd van de Joodse staat Israël en zijn burgers. De hedendaagse obsessie met en demonisering van Israël in Nederland raken haar diep. Een op feiten en persoonlijke ervaring gebaseerd tegengeluid lijkt op voorhand zinloos is Bloemendals trieste ervaring. In deze collectieve anti-Israëlische, zeg maar gerust anti-Joodse indoctrinatie spelen westerse media de schuldige hoofdrol, concludeert ze. Wellicht juist daarom luidt haar dringende boodschap: kijk niet weg wanneer Jodenhaat zich openlijk manifesteert. Een oproep tot nationale navolging.
U hebt Joodse wortels en van kinds af aan een band met het Jodendom. Hoe stempelen zij tot op vandaag (concreet) uw levensverhaal?
Janny Bloemendal: Door mijn Joodse naam en de Joodse achtergrond van mijn vader draag ik altijd een stukje geschiedenis met me mee. Het is een bron van identiteit, bewustzijn en verbondenheid met een grote geschiedenis. Ik ben niet religieus opgevoed, maar de religie was wel altijd op de achtergrond aanwezig. Mijn vader gebruikte veel Jiddische termen en zijn latkes (aardappelkoekjes) waren onnavolgbaar.
U draagt een kleine davidster. Ontlokt dat bij derden soms ook commentaar?
Janny Bloemendal: De davidster maakt mijn achtergrond zichtbaar. Doordat er steeds heftiger op gereageerd wordt draag ik tegenwoordig alleen nog maar mijn kleine gouden ster. Ik heb wel eens van een oudere buurvrouw hier te horen gekregen “oh ben jij ook zo’n vieze Jood” en ik ben ook wel eens geweigerd om geholpen te worden bij een zelfbedieningsrestaurant omdat een jong islamitisch personeelslid mijn davidster zag en daarnaar wees.
Heel incidenteel wordt er wel eens opgemerkt dat mensen het ‘stoer’ vinden dat ik het nog durf te dragen. Dergelijke opmerkingen maken me bewust dat het voor anderen meer is dan een sieraad. Voor mij is het een verbinding met mijn afkomst, maar zij projecteren voor mij daarmee hun eigen angst.
Uw genegenheid voor de Joodse staat Israël is evident, zo blijkt uit uw aanwezigheid in de sociale media. Welke indrukken lieten en laten uw bezoeken aan Israël na ofwel hoe kijkt u tegen de Joodse staat aan?
Janny Bloemendal: Mijn genegenheid voor de Joodse staat komt vooral voort uit mijn eigen indrukken die ik in Israël heb opgedaan. Ik zag hoe complex, levendig en gelaagd het land is. Maar ook de combinatie van geschiedenis, de enorme veerkracht en de dagelijkse normaliteit van alles heeft diepe indruk op me gemaakt. Met name het gevoel van gemeenschap, de vitaliteit en de totale samenleving. En niet te vergeten de geschiedenis die je overal terugziet en de vooruitgang die is geboekt in die 78 jaar van het bestaan van Israël.
7 oktober 2023, de dag van het weerzinwekkende bloedbad dat de Gazaanse terreurbeweging Hamas aanrichtte onder weerloze Israëlische burgers. Hoe beleefde u die inktzwarte sabbat? Deze hedendaagse pogrom zal ongetwijfeld in uw geheugen staan gegrift, bij u voortleven…
Janny Bloemendal: 7.10.2023 zal altijd als een zwarte bladzijde in mijn geheugen blijven staan. Het voelde als een hedendaagse pogrom, de waanzin die we met eigen ogen konden zien, de haat van Hamas. Ik voelde mee met een gemeenschap die zo vol met leven zit, leven dat alweer alleen om het Joods zijn op gruwelijke wijze werd beëindigd.
Juist de hedendaagse westerse obsessie met Israël, die algehele demonisering, moet u op het hart trappen. Wat merkt u daarvan in uw leefomgeving en is dat ook bespreekbaar bij mensen die uit het mediale anti-Israël vaatje (NOS, Volkskrant, Trouw, NRC om slechts enkele te noemen) tappen?
Janny Bloemendal: Die hedendaagse obsessie raakt me diep, er is geen ruimte meer voor nuance. Hoe snel die aanval van 7 oktober 2023 op Israël overging van slachtoffer naar dader is voor mij nog steeds onbegrijpelijk. De media zijn hierin de hoofdrolspeler geweest en vormen dat tot op de dag van vandaag nog steeds.
Mensen zijn volledig geïndoctrineerd door die westerse media, ik merk dat ook in mijn dagelijks leven. Mensen kijken met een ander oog naar die davidster om mijn nek, de menora's in ons huis en de mezoeza aan de deurpost. Zelfs vrienden en familieleden die mij aanspraken op de aanvallen op ‘ziekenhuizen’ in Gaza en als ik dan ging uitleggen dat dit aan Hamas te danken was omdat zij die ziekenhuizen, scholen en huizen misbruikte voor hun terroristische daden was het niet waar… want de NOS en de talkshows zeiden het.
En dit gaat nog steeds zo door. Zondag (28 juni 2026, redactie) had ik een leuk gesprek met een mevrouw die ik niet kende tot ze zich volledig omdraaide en mijn davidster zag, ze bracht het gesprek direct op de zielige kindjes in Gaza. Vroeger ging ik dan nog uitleggen dat er ook in Israël heel veel zielige kindjes zijn, die bij hun crèche al geleerd werden wat ze moesten doen als het luchtalarm afging, en dat het toch ook niet normaal zou moeten zijn dat er naast die crèches en scholen schuilkelders zijn, dat mensen in Israël een saferoom nodig hebben. Nu ben ik opgestaan en heb gezegd dat ik even iets te drinken ging halen, het is zinloos geworden mensen willen je niet meer geloven.
Klip en klaar deelt u via de sociale media mee de operaties van de IDF (de Israëlische strijdkrachten) op Libanees territoir tegen de terreurorganisatie Hezbollah en daarmee tegen de Islamitische Republiek Iran ten volle te steunen, want “pure noodzaak”. Welke reacties roept deze duidelijke stellingname op?
Janny Bloemendal: De reacties op mijn posts over IDF-operaties lopen uiteen van stilte tot afwijzing. Het onderwerp is voor veel mensen al bij voorbaat onbespreekbaar, terwijl ik het deel vanuit noodzaak en verbondenheid.
De pure haatreacties komen voornamelijk uit islamitische en radicaal-linkse hoek Daar reageer ik tegenwoordig alleen maar op door deze mensen te blokkeren.
Ook het lot van het Iraanse volk onder het tirannieke, moordzuchtige mollahregime ligt u nauw aan het hart. Het is toch ronduit treurig dat in de Nederlandse politiek en media zo’n integere, welsprekende stem van een expert en voorbeeldig geïntegreerde insider binnen de Iraanse diaspora in ons land, auteur Keyvan Shahbazi, niet de volle steun en waardering krijgt die hem zeker toekomen. Graag uw mening!
Janny Bloemendal: Het lot van het Iraanse volk, dat al zo lang onder het verstikkende mollahregime moet leven, raakt mij diep. De vele jonge mensen die daar worden doodgemarteld of opgehangen vanwege hun mening is onmenselijk. Daarom treft het me zo dat iemand als Keyvan Shahbazi, die voor mij een zeldzaam integere en moedige stem is binnen de Iraanse diaspora in ons land, niet die erkenning, steun en waardering krijgt die je toch zou mogen verwachten. Zijn kennis en onvermoeibare inzet zouden toch gehonoreerd moeten worden binnen onze politiek en aan de gesprektafels in de media.
Welke columnisten naast Shahbazi waardeert u evenzeer in de vaderlandse pers en waarom?
Janny Bloemendal: Wierd Duk, omdat hij durft te benoemen wat anderen laten liggen, en zijn nuchtere observaties geven mij het gevoel dat iemand eindelijk hardop zegt wat ik al langer zie. Tevens zijn niet aflatende steun voor Israël werkt hierin mee.
Maaike van Charante, omdat haar scherpe pen, haar moed om door de ideologische mist heen te prikken en haar vermogen om complexe thema’s helder te maken door het uitdiepen van alle feiten mij aanspreken.
Ronald Plasterk, omdat hij met kennis, ervaring en intellectuele eerlijkheid schrijft, en daarmee een stem biedt die ik als betrouwbaar en evenwichtig ervaar.
Er zijn nog wel een aantal anderen, uiteraard volg ik met evenveel waardering Nausicaa Marbe en Amanda Kluveld.
Recent herinnerde u via sociale media aan de heldenrol van Air France gezagvoerder Michel Bacos tijdens de kaping door Palestijnse terroristen en twee extreemlinkse West-Duitse mededaders van Vlucht 139 (Tel Aviv-Parijs) en de spectaculaire Israëlische bevrijdingsoperatie in het Oegandese Entebbe, alweer vijftig jaar geleden. Bacos bleef bij de door de terroriste geselecteerde Joodse gegijzelden. Toch een lichtend voorbeeld nu zovele niet-Joden onder onvergelijkbare omstandigheden Joodse naasten gewoon in de steek laten, wegkijken, zwijgen bij publieke manifestaties van Jodenhaat, inclusief nazi-jargon en symbolen?!
Janny Bloemendal: Ik herinnerde daaraan omdat zulke daden voor mij lichtende voorbeelden van menselijkheid en morele helderheid zijn. Juist daarom raakt het me des te dieper dat in onze tijd zoveel niet-Joden, onder totaal onvergelijkbare omstandigheden, mijn Joodse naasten laten vallen, wegkijken of zelfs zwijgen wanneer openlijke Jodenhaat, en inderdaad zelfs met nazi-jargon en symbolen, zich in het publieke domein toont.
Het voorbeeld van Entebbe laat zien wat moed is; het wegkijken van vandaag laat zien hoe pijnlijk het is wanneer die moed ontbreekt.
Welke (dringende) boodschap wilt u afgeven aan Nederlandse bestuurders en burgers?
Janny Bloemendal: Mijn dringende boodschap aan de Nederlandse bestuurders en burgers is dat morele helderheid geen luxe is maar een verantwoordelijkheid. Kijk niet weg wanneer Jodenhaat zich openlijk manifesteert, laat uw stem horen wanneer een volk zoals het Iraanse onder een onderdrukkend regime lijdt en durf de moed te tonen die mensen als Michel Bacos, Keyvan Shahbazi en anderen in veel zwaardere omstandigheden hebben getoond, want in een tijd waarin demonisering, simplificatie en stilzwijgen zo gemakkelijk zijn geworden, is het juist onze plicht om rechtvaardigheid, nuance en menselijkheid niet te laten verdwijnen.