Een urgente onderwijsopdracht voor het aantredende Nederlandse minderheidskabinet? “Als jongeren niet leren wat antisemitisme is, waar het vandaan komt en hoe het vandaag de dag werkt, dan groeit onbegrip vanzelf uit tot normalisering van haat”, weet Sarah uit de lespraktijk. “Als iemand zich op de werkvloer genoodzaakt voelt om zijn identiteit te verbergen, dan is dat eigenlijk al een teken dat we eerder hebben gefaald. Van een nieuw kabinet verwacht ik geen wonderen, maar wel dat onderwijs en veiligheid niet langer wegkijken.”

Antisemitismenieuws.n sprake met met docent Ton Hulsker, verbonden aan het Instituut voor Sociale Opleidingen van de Hogeschool Rotterdam.

Het rapport Gevangen in Vrijheden (2 februari 2026) formuleert een antwoord op een structureel probleem: het onvermogen van semipublieke instellingen om Joden te beschermen als activisme omslaat in intimidatie, uitsluiting en vijandigheid. Het is noodzakelijk. Maar wie verder kijkt, ziet een ongemakkelijke waarheid: het rapport is zelf een product van de bestuurlijke reflexen die dit probleem jarenlang lieten woekeren.

Wat betekent het in het alledaagse leven om als Nederlandse vrouw met een Israëli te zijn getrouwd en in Nederland te wonen? Idem voor het hele gezin? Ineke, onze gesprekspartner, wilde op deze en andere vragen een antwoord geven.

U kunt het interview ook via deze link lezen op Herzine https://heyzine.com/flip-book/edf70b1655.html 

Van het wel en wee (vooral dat laatste) van Joodse studenten in ons land heeft Elad Zigler, directeur van de organisatie StandWithUs Nederland, persoonlijk weet. Hij neemt hoopgevende ontwikkelingen waar (actievere opstelling, bereidheid tot argumentatie, de discussie aan te gaan), maar eveneens een zich terugtrekken in de studie en dus uit het campusleven en de publieke ruimte. “Bij een deel van de studenten zien we bovendien signalen die richting traumatisering gaan: verhoogde alertheid, stress, slaapproblemen, het vermijden van bepaalde plekken en een constante angst dat er “weer iets gebeurt”.” Juist daarom, aldus Zigler, “hebben wij het Emerson Fellowship Programma ontwikkeld: een traject voor moedige studenten die zich wél willen inzetten, (en hun medestudenten willen helpen met hun identiteit en uitdagingen), die begeleiding krijgen, en die leren hoe zij op een gezonde, inhoudelijke en constructieve manier zichtbaar kunnen blijven.”

Soms kan het gebeuren dat de omslag van een boek al direct vragen oproept. Zo’n boek dat dit doet is “Israël?” van Hans van Oort. Waarom dat vraagteken achter Israël? Is daar de toon wellicht al mee gezet? Bij het lezen van de achterkaft worden de vragen er niet minder op: “in het Nieuwe Testament en andere Joodse geschriften zou de staat Israël al zijn verkondigd...” Eén woordje: “Zou”. Woorden, woordjes, ze dóen er toe.

Juist christenen moeten zich in het klein en groot verzetten, ferm uitspreken tegen Jodenhaat en het zwartmaken van de Joodse staat Israël in ons land, vindt Els Barneveld. Via het sociale medium X geeft ze keer op keer het voorbeeld. Dat leverde haar veel haat op, kostte haar vriendschappen. Tot twee keer toe werd de davidster van haar nek gerukt. “Beide keren hing er zo weer een nieuwe.” Met Jodenhaat kan en wil ze niet leven. “Geen plaats voor Jodenhaat. Nooit!” En: “Ik blijf het zeggen: Israël knapt op wat het Westen laat liggen:

In 2008 richtte Max Engelander, nakomeling van een Shoah-overlevende, het Joodse Politienetwerk op binnen onze nationale politie. Na een lange loopbaan van 45 jaar doet het hem pijn dat antisemitisme steeds vaker wordt gebagatelliseerd of simpel wordt weggewuifd als “antizionisme”. Uitingen, bedreigingen en intimidaties, die onmiskenbaar zijn gericht tegen Joden als Joden, worden naar zijn mening onvoldoende onderkend door de politieleiding: “buitengewoon zorgelijk”. En passant ondermijnt de politietop evenzeer haar publieke gezag door geen consistente handhaving van de neutraliteit en seculariteit van en binnen het politiekorps.

Vanuit haar christelijke geloof leeft Petra van de Weetering met de belofte uit Numeri 24, vers 9: “Wie  u zegent, is gezegend; wie u vervloekt, is vervloekt!” Deze Bijbelwoorden herinneren haar eraan dat verbondenheid met Israël niet alleen een politieke keuze is, maar ook een morele en geestelijke overtuiging. Vanuit deze houding hoopt zij op een Nederlandse overheid die Israël met respect benadert, eerlijk oordeelt en zich inzet voor vrede en veiligheid, “voor het Joodse volk én voor iedereen die in het Midden-Oosten leeft”. Haar wens richting een nieuw kabinet in Den Haag luidt daarbij klip en klaar: een duidelijke stellingname voor de Joodse gemeenschap in Nederland en voor het bestaansrecht van Israël.

Brussel - Universiteiten moeten stoppen met het boycotten van Israël. Het wordt hoog tijd dat zij erkennen dat ze verkeerde beslissingen hebben genomen. Die dringende oproep deed SGP-Europarlementariër Bert-Jan Ruissen woensdag bij de door de SGP georganiseerde conferentie over het toenemende antisemitisme in de academische wereld.

 For English click here.