Van het wel en wee (vooral dat laatste) van Joodse studenten in ons land heeft Elad Zigler, directeur van de organisatie StandWithUs Nederland, persoonlijk weet. Hij neemt hoopgevende ontwikkelingen waar (actievere opstelling, bereidheid tot argumentatie, de discussie aan te gaan), maar eveneens een zich terugtrekken in de studie en dus uit het campusleven en de publieke ruimte. “Bij een deel van de studenten zien we bovendien signalen die richting traumatisering gaan: verhoogde alertheid, stress, slaapproblemen, het vermijden van bepaalde plekken en een constante angst dat er “weer iets gebeurt”.” Juist daarom, aldus Zigler, “hebben wij het Emerson Fellowship Programma ontwikkeld: een traject voor moedige studenten die zich wél willen inzetten, (en hun medestudenten willen helpen met hun identiteit en uitdagingen), die begeleiding krijgen, en die leren hoe zij op een gezonde, inhoudelijke en constructieve manier zichtbaar kunnen blijven.”

Soms kan het gebeuren dat de omslag van een boek al direct vragen oproept. Zo’n boek dat dit doet is “Israël?” van Hans van Oort. Waarom dat vraagteken achter Israël? Is daar de toon wellicht al mee gezet? Bij het lezen van de achterkaft worden de vragen er niet minder op: “in het Nieuwe Testament en andere Joodse geschriften zou de staat Israël al zijn verkondigd...” Eén woordje: “Zou”. Woorden, woordjes, ze dóen er toe.

Juist christenen moeten zich in het klein en groot verzetten, ferm uitspreken tegen Jodenhaat en het zwartmaken van de Joodse staat Israël in ons land, vindt Els Barneveld. Via het sociale medium X geeft ze keer op keer het voorbeeld. Dat leverde haar veel haat op, kostte haar vriendschappen. Tot twee keer toe werd de davidster van haar nek gerukt. “Beide keren hing er zo weer een nieuwe.” Met Jodenhaat kan en wil ze niet leven. “Geen plaats voor Jodenhaat. Nooit!” En: “Ik blijf het zeggen: Israël knapt op wat het Westen laat liggen:

In 2008 richtte Max Engelander, nakomeling van een Shoah-overlevende, het Joodse Politienetwerk op binnen onze nationale politie. Na een lange loopbaan van 45 jaar doet het hem pijn dat antisemitisme steeds vaker wordt gebagatelliseerd of simpel wordt weggewuifd als “antizionisme”. Uitingen, bedreigingen en intimidaties, die onmiskenbaar zijn gericht tegen Joden als Joden, worden naar zijn mening onvoldoende onderkend door de politieleiding: “buitengewoon zorgelijk”. En passant ondermijnt de politietop evenzeer haar publieke gezag door geen consistente handhaving van de neutraliteit en seculariteit van en binnen het politiekorps.

Vanuit haar christelijke geloof leeft Petra van de Weetering met de belofte uit Numeri 24, vers 9: “Wie  u zegent, is gezegend; wie u vervloekt, is vervloekt!” Deze Bijbelwoorden herinneren haar eraan dat verbondenheid met Israël niet alleen een politieke keuze is, maar ook een morele en geestelijke overtuiging. Vanuit deze houding hoopt zij op een Nederlandse overheid die Israël met respect benadert, eerlijk oordeelt en zich inzet voor vrede en veiligheid, “voor het Joodse volk én voor iedereen die in het Midden-Oosten leeft”. Haar wens richting een nieuw kabinet in Den Haag luidt daarbij klip en klaar: een duidelijke stellingname voor de Joodse gemeenschap in Nederland en voor het bestaansrecht van Israël.

Brussel - Universiteiten moeten stoppen met het boycotten van Israël. Het wordt hoog tijd dat zij erkennen dat ze verkeerde beslissingen hebben genomen. Die dringende oproep deed SGP-Europarlementariër Bert-Jan Ruissen woensdag bij de door de SGP georganiseerde conferentie over het toenemende antisemitisme in de academische wereld.

 For English click here.

Onze redactie ontving van Niels van den Berg dit in Antwerpen gepresenteerde onderzoek en las het met grote interesse. Het rapport is nog altijd actueel en is tevens van belang in de context van de recent verschenen rapport over de BBC en het rapport van Maaike van Charante et. al. over de NOS.

Rapporten over Joods geroofd erfgoed tonen zonneklaar aan dat Nederlandse bestuurders, politie en ambtenaren voor en na de oorlog ernstig tekortschoten. “Er zou dus alle reden moeten zijn om een compensatie toe te kennen”, concludeert de voorzitter van Joods Limburg Ernst de Reus. “Wij vragen niet om de werkelijke schade te vergoeden, want die is onbetaalbaar”, vervolgt hij in een gesprek. “Het gaat om een gebaar dat eraan bijdraagt dat Joods materieel en immaterieel erfgoed zeker wordt gesteld voor de toekomst. Een onderzoek naar het verleden zonder daaraan consequenties te verbinden, is wel erg gemakkelijk.”

Arnon Grunberg vraagt zich in zijn NRC-essay van 14 november af hoe na Auschwitz de 'genocide in Gaza' kon plaatsvinden. Die suggestieve vraag schept verwachtingen. Is het een ironische vraag en gaat hij de morele reflex doorbreken waarin Israël automatisch als dader verschijnt? Het antwoord is nee. Grunberg kiest voor het bekende pad dat in progressieve kringen inmiddels het makkelijkst te bewandelen is: het zionisme en de Joodse staat neerzetten als morele ontsporing. Dat doet hij stilistisch fraai, maar inhoudelijk slecht.

Editor’s Note: The following text was delivered by Gregory Langsner, Secretary General of the Union of Jewish Students in Belgium (UEJB), during a panel in Brussels chaired by Holocaust scholar Dr. Amanda Kluveld (Maastricht University). This panel, focused on the voices of (Jewish) students on European campuses, took place as part of an international conference on 11 November 2025 at the European Parliament. The conference was organized by The Belgian Friends of Israel and the Simon Wiesenthal Center. The editors wish to express their sincere gratitude to Gregory Langsner for making his highly informative and powerful contribution available to this website. For Dutch see below the document.

Klik hier om een tekst te typen.