David van Ouwerkerk, 30 jaar, getrouwd met Frederique en vader van Josèf (4) en Yerusha (3). Wij wonen in een klein dorpje in de buurt van Netanya.

Sinds juli 2009, toen mijn ouders, broer, zussen en ik naar Israël verhuisden. Ik was toen 13 jaar oud.

Persoonlijk aarzel ik er niet over om daar in zowel privé- als publieke situaties voor uit te komen tijdens mijn bezoeken aan Nederland. Wel ben ik mij ervan bewust dat dit bij mensen aanstoot kan geven en wellicht agressie kan opwekken.

Het heeft te maken met een bewuste keuze om mij niet anders voor te doen dan wie ik ben. Ik wil mij niet uit angst of schaamte terugtrekken uit mijn culturele, religieuze en nationale identiteit als Israëliër.

Mijn ouders hadden allebei al jaren de droom om naar Israël te verhuizen. Voor mijn vader was de liefde voor Israël en het Joodse volk op natuurlijke wijze gegroeid.

Naast zijn opvoeding in een christelijk gezin, waarin vanuit de Bijbel grote nadruk werd gelegd op Gods hart voor het Joodse volk en het Beloofde Land, was deze liefde ook via zijn grootouders aan hem overgebracht. Bij die grootouders, en bij andere familieleden aan die kant van de familie, hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog Joden ondergedoken gezeten.

Van mijn moederskant hebben we Joodse wortels. Mijn moeders moeder was een Holocaustoverlevende die nooit over haar verleden wilde spreken. Pas na haar overlijden, en nadat wij naar Israël waren verhuisd, ontdekten wij dat zij haar verhaal in haar dagboeken had opgeschreven.

Een DNA-test bevestigde dat zij inderdaad van Joodse afkomst was, oorspronkelijk uit de regio van Polen en Litouwen, destijds Oost-Pruisen.

Mijn ouders waren, en zijn nog steeds, devote christenen. Diep vanbinnen hadden zij al jaren het verlangen om zich als gezin in Israël te vestigen. Mijn broer en zussen wilden dat ook, behalve mijn oudste zus, die destijds al getrouwd was en zelf een gezin had.

Mijn ouders verkochten hun onderneming en in juli 2009 verhuisden wij. Het was een stap vanuit geloof, omdat er absoluut geen zekerheid bestond dat wij als christenen een permanente verblijfsstatus zouden krijgen. Toch wilden mijn ouders Israël tot troost zijn en laten zien dat de Israëli’s niet alleen staan.

Inmiddels, zeventien jaar en vele wonderen later, hebben wij als christenen het Israëlische staatsburgerschap in ontvangst mogen nemen.

Mijn vrouw Frederique en ik hebben eveneens de overtuiging dat Israël ons thuisland is. Wij willen onze kinderen hier graag laten opgroeien en wortelen. Ik spreek uitsluitend Hebreeuws met onze kinderen en mijn vrouw spreekt Nederlands met hen.

Het is ons verlangen om vanuit onze levende relatie met de God van Israël en de Joodse Messias Yeshua een getuigenis te zijn van hoop, geloof en liefde. Wij willen lotgenoten zijn met de vreugde, maar ook met de lijdensweg van het Joodse volk.

Dit is inderdaad een van de sterke kanten van het Joodse volk. Op de momenten waarop het er werkelijk op aankomt, staan mensen veelal voor elkaar klaar.

Het is een eenheid die niet gebaseerd is op nationalisme, politieke bewegingen of politieke overtuigingen, maar op iets diepers. Het volk is met elkaar verbonden door een gedeelde, vaak pijnlijke geschiedenis en ziet elkaar als één grote familie.

De Bijbel vormt de context van het Joodse verhaal. Of mensen nu geloven of niet, het volk kan er niet omheen dat het Woord vorm geeft aan de Joodse identiteit.

Uit ervaring kan ik zeggen dat hierin ook ruimte bestaat voor mensen uit de volkeren die zich met Israël en het Joodse volk verbinden. In het verleden bestond er vaak een pijnlijke verhouding tussen het Joodse volk en verschillende christelijke groepen. Nu wordt er in een deel van de christelijke wereld steun gevonden die luid en duidelijk wordt uitgesproken.

Wanneer er moeilijkheden zijn, zie je wie je echte vrienden zijn. De afgelopen jaren, en vooral sinds 7 oktober, is steeds zichtbaarder geworden dat er onder christenen veel steun voor het Joodse volk bestaat. Ik zie dat dit ook steeds meer wordt erkend binnen de hedendaagse Israëlische cultuur.

De invloed van media en propaganda is een onderwerp dat mijn belangstelling heeft. Ik heb politieke en zakelijke media gestudeerd aan de universiteit. Daar heb ik veel geleerd over de interne werking van de media en over de patronen waarmee grote groepen mensen worden beïnvloed.

Ik heb bovendien het voorrecht om al acht jaar lang groepen Messiasbelijdende Joden en christelijke Duitsers mee te nemen op jaarlijkse verzoeningsreizen naar voormalige concentratiekampen in Duitsland en Polen.

Daar leren we over de eenheid die wij hebben in ons geloof in de Joodse Messias Yeshua. Ook onderzoeken we de invloed van propaganda tijdens de Tweede Wereldoorlog en de realiteit van het antisemitisme van vandaag.

Keer op keer zien wij hoe patronen van Jodenhaat en antisemitisme zich herhalen. Tegelijkertijd kijken we naar de keuze die ieder mens heeft om proactief te zijn en tegen onrecht op te komen. Vanuit Bijbels perspectief is het van groot belang om naast het Joodse volk te staan. Dat willen wij steeds voor ogen houden.

Het blijft triest om te zien hoe mensen door de media worden misleid. Veel mensen gaan mee met de trend van Israëlhaat en antisemitisme, meestal zonder zelf persoonlijk onderzoek te doen.

Groepsdruk draagt eraan bij dat velen hun steun voor Israël niet meer openlijk durven uit te spreken. Zij zwijgen vervolgens. Vaak zijn het de agressiefste stemmen in de media die de toon bepalen. Die stemmen zijn voor veel mensen te intimiderend om tegenin te gaan.

Ik geloof dat het voor christelijk Nederland van het allergrootste belang is zich bewust te zijn van de tijd waarin wij leven en gezamenlijk een houding van onvoorwaardelijke liefde voor het Joodse volk aan te nemen.

Moeten wij het eens zijn met alles wat de staat Israël doet? Nee. Hebben wij de keuze om Joodse burgers in Nederland te steunen en hun liefde te tonen? Jazeker.

Het is geen geheim dat er een pijnlijk verleden bestaat tussen Joden en christenen. Veel Jodenvervolgingen hebben in de naam van Christus plaatsgevonden. Dat is precies het tegenovergestelde van wat de Bijbel van christenen vraagt.

Godzijdank zien we tegenwoordig een sterke groei van de steun vanuit christelijke gemeenschappen. Beetje bij beetje zie ik herstel in de relatie en in het onderlinge vertrouwen.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het pijnlijke verleden cultureel nog steeds tot moeilijkheden, onbegrip en onwetendheid leidt in de relatie tussen de Joodse staat en christenen.

Zelf heb ik geworsteld met vragen als: zoveel van wat in de Bijbel beschreven wordt, heeft zich in dit land afgespeeld. Hoe kan het dan zijn dat er zoveel onbekendheid bestaat met Jezus — Yeshua — en zijn boodschap?

Juist daarom zie ik hoe belangrijk het is dat christenen zich niet laten afschrikken, maar bruggen blijven bouwen met het Joodse volk. Er is ruimte om te laten zien dat wij als christenen dankbaar zijn dat wij door het geloof geënt zijn op de stam van het Joodse volk en de Torah.

Er is ruimte om Joden te bedanken voor het voortbrengen van de Joodse Messias Yeshua. De Bijbel is een Joods boek, geschreven door Joden die in een Joodse context leefden.

Vanuit die erkenning en dankbaarheid kunnen christenen zich identificeren met het Joodse volk en steun geven aan het Joodse volk en de Joodse staat Israël. Ik ervaar dat de meeste mensen oprecht bereid zijn om naar mij te luisteren wanneer ik mijn verhaal en mijn christelijke overtuigingen met hen deel.

Ik geloof en zie dat het christelijk geloof in Israël bloeit, zowel onder christelijke etnische gemeenschappen die in Israël wonen als onder mensen die het land bezoeken.

Tevens zie ik hoe Arabisch-christelijke gemeenschappen vrijwel uitsluitend vriendschappelijk staan tegenover het Joodse volk en Israël. Regionaal en internationaal wordt steeds meer erkend dat er een diepe, Bijbelse en onlosmakelijke verbondenheid bestaat tussen Joden en christenen.

Ook ben ik actief onder wat soms “christelijke Joden” worden genoemd, oftewel Messiasbelijdende Joden. Binnen die gemeenschap is sprake van groei, zowel in aantal als in de ontwikkeling van een volwassen identiteit.

Veertig jaar geleden was deze gemeenschap in Israël nog zeer klein. Het ging destijds om slechts enkele honderden Messiasbelijdende Joden. Nu zijn er naar schatting tussen de vijftien- en dertigduizend openlijk Messiasbelijdende Joden in Israël.

Ik geloof dat deze gemeenschap een belangrijke rol speelt als bruggenbouwer naar de wereldwijde christelijke kerk. Zij kan diepgang en context geven aan de Joodse wortels van het christelijke geloof en de kerk daarover onderwijzen.

De afgelopen jaren ben ik mij steeds meer gaan inzetten als bruggenbouwer tussen Nederland en Israël. Ik heb contact met Nederlandse gemeenten en organisaties die eveneens een hart voor Israël hebben. Tijdens mijn bezoeken aan Nederland word ik uitgenodigd om daar te spreken.

Ik zie dat er in Nederland naar verhouding maar weinig jonge christenen openlijk voor en naast het Joodse volk en Israël staan. Mijn gebed en verlangen is dat er een nieuwe generatie zal opstaan die naast het Joodse volk staat, ook wanneer daaraan een persoonlijk prijskaartje verbonden is.

Een generatie die zich niet door de heersende stroming laat meesleuren, maar wil blijven staan voor de Bijbelse waarheden en beloften ten aanzien van het Joodse volk.

Ook wanneer daaraan een persoonlijke prijs verbonden is, blijft het van groot belang om het Joodse volk en Israël te steunen.

Ik geloof dat Nederland verootmoediging nodig heeft tegenover de God van Israël, dezelfde God uit de Bijbel waarop de Nederlandse cultuur lange tijd gevestigd is geweest.

Daarnaast zijn erkenning en bescherming van de Joodse gemeenschap in Nederland noodzakelijk, opdat Nederland weer bekend mag staan als een veilige haven voor de wereldwijde Joodse gemeenschap.